آه باران

ریشه در اعماق اقیانوس دارد-شاید- این گیسو پریشان کرده

بید وحشی باران

یا،نه،دریایی است گویی،واژگونه،برفراز شهر

شهر سوگواران

هر زمانی که فرو می بارد از حد بیش

ریشه در من می دواند پرسشی پیگیر،با تشویش: رنگ این شبهای وحشت را

تواند شست آیا از دل یاران؟

چشم و چشمه ها خشک اند

روشنی ها محو در تاریکی مطلق

همچنان که نام ها در ننگ

هر چه پیرامون ما غرق تباهی شد

آه،باران،ای امید جان بیداران

بر پلیدی ها-که ما عمریست در گرداب آن غرقیم- آیا چیره خواهی شد؟

فریدون مشیری