برای خودم

انسان خودخواه ترین آفریده ی خداست،خیلی به این فکر کردم،اینکه تا چه حد کسایی رو که اطرافم بودن و هستن برای خودشون

می خواستم و می خوام...به این نتیجه رسیدن که منم آدمم و منم مثل بقیه ی آدما خود خواهم یه کم ناراحت کننده است.ناراحت کننده است

وقتی بفهمی قطره قطره اشکایی که برای نبودن دیگران ریختی به خاطر خودت بوده! ناراحت کننده است وقتی یادت میاد خودخواهی که

هر بار دستتو می ذاری رو یه تیکه سنگ دلت می خواد کسی که اون پایین خوابیده پاشه و دستاتو بگیره،چون فهمیدی که پیشت نیست

و الان خیلی وقته که نگاهتون به هم دوخته نشده...گاهی اوقات فکر می کنم همه ی کسایی که از پیشم رفتن زاییده ی ذهنم

بودن...! مامان بزرگ،عمو و حتی شوهر عمه ای که هفت روز از رفتنش می گذره،هر بار می رم خونه ی عمه و از جلوی اتاقش رد

می شم انگار هیچ وقت هیچکی اونجا نبوده و ما هیچ وقت نمی رفتیم تو اون اتاق امواج که به کسی عرض ادب کنیم! انگار روی اون

تخت رو همیشه یه ملافه پوشونده بود که یعنی کسی استفاده اش نمی کنه! چرا هر روزی که می گذره تصویری که ازشون دارم تو ذهنم

کمرنگ تر می شه،که انگار از اول یه "خاطره" بودن،خاطره ای که من با یاد آوریش بگم :چه تجربه ای! تجربه ی داشتن همشون

کنار "خودم"...نگاه کردن به چشماشون،گوش دادن به صداشون...ناراحت کننده است وقتی بفهمی زنده ها رو هم به خاطر خودت

دوستشون داری،اونایی که هستن و اونایی که اومدن و رفتن و تنهات گذاشتن و یه جایی زیر همین طاق آبی دارن زندگی می کنن بدون

اینکه بدونن هستی،نیستی... و الان... زندگی ادامه داره،مثل همیشه ! حتی بدون بودن کسایی که دوستشون داشتم و الان زیر خروار ها

خاکن یا اون آدمایی که الان کیلومتر ها با من و رویا هام فاصله دارن...زندگی ادامه داره حتی اگه تو برزخ بودن و نبودن باشم،حتی اگه

نفهمم چرا اومدن چرا رفتن...حتی اگه نتونم مطمئن باشم همشونو به خاطر "خودم" دوست داشتم یا به خاطر ...وجودشون.همه چی داره

!!طی میشه و تکرار به قیمت...زندگی